Przewodniczącym Supremy był zawsze generalny inkwizytor Hiszpanii. Oprócz tego zasiadało w niej kilku duchownych jako członków Rady (consejeros). Początkowo było ich trzech, w XVI wieku ich liczba wzrosła do pięciu, w 1614 do sześciu, a na początku XVIII wieku do siedmiu. Wzrost liczby członków Rady w 1614 wyniknął z dokooptowania na stałe do jej składu spowiednika królewskiego, którym zawsze był dominikanin. Natomiast na początku XVIII wieku dodatkowe miejsce w Radzie zarezerwowano dla członka zakonu jezuitów. Suprema była uznawana za jedną z rad wchodzących w skład rządu królewskiego (obok Rad Kastylii, Aragonii, Włoch, Indii itp.), należał do niej sekretarz mianowany przez króla, a w charakterze doradców w jej obradach uczestniczyło też dwóch członków Rady Kastylii.
Początkowo Suprema nie miała stałej siedziby, podróżowała po kraju razem z dworem królewskim. Dopiero w 1561 jej siedzibą stał się Madryt jako stolica Hiszpanii. Do lat 20. XVII wieku Suprema obradowała w rezydencji każdorazowego inkwizytora generalnego, później w pałacu don Rodrigo Calderóna.