Kompetencje Supremy były początkowo ograniczone, była zaledwie ciałem doradczym dla inkwizytora generalnego. W 1516 papież Leon X uznał ją (wraz z inkwizytorem generalnym) instancją odwoławczą w sprawach dotyczących wiary w Hiszpanii. Lokalne trybunały miały jednak obowiązek przedstawiać sprawy Supremie do konsultacji tylko, gdy nie mogły osiągnąć jednomyślności w orzekaniu. Stopniowo jednak jej kompetencje względem lokalnych sądów wzrastały. Od ok. 1540 trybunały lokalne zobowiązane były przesyłać roczne raporty o sprawach zakończonych wyrokiem (relaciones de causas despachadas). Od 1568 zatwierdzeniu Supremy podlegały wszystkie wyroki śmierci, a od 1625 wszelkie wyroki skazujące na kary cielesne. Od 1632 trybunały zobligowane były wysyłać comiesięczne raporty o sprawach w toku (relaciones de causas pendientes). Na przełomie XVII i XVIII wieku Suprema kontrolowała już w zasadzie wszystkie etapy procesów inkwizycyjnych prowadzonych przez lokalne trybunały (z wyjątkiem trybunałów amerykańskich) i taki stan utrzymał się już do końca istnienia inkwizycji hiszpańskiej.