Nośnikami transbłonowymi są zwykle pojedyncze cząsteczki, które nie są wystarczająco duże, aby stworzyć pory w błonie ani nie agregują z utworzeniem kanału. Wiążą się one odwracalnie z anionami po jednej strony błony, dyfundując przez cienką warstwę lipofilową jako kompleksy anion-nośnik, a następnie uwalniają aniony po drugiej stronie błony. Dlatego, paradoksalnie, dobry transporter anionów nie musi być silnie wiążącym receptorem – receptory, które zbyt silnie oddziałują z anionami, mogą zbyt wolno je wypuszczać po przejściu przez błonę i z tego względu nie wykazywać zdolności transportujących lub wykazywać je w bardzo niewielkim stopniu. Z kolei kanały monomeryczne są na tyle duże, że „rozciągają się” w błonie tworząc hydrofilowy tunel, przez który aniony mogą dyfundować samodzielnie. Samoorganizujące się kanały są podobne do kanałów monomerycznych, ale jak sama nazwa wskazuje, do stworzenia takiej struktury dynamicznej wymagana jest samoorganizacja dwóch lub więcej podjednostek.