Pojedynczy kanał może przetransportować jony nawet o trzy rzędy wielkości szybciej, niż mobilny przenośnik. Wynika to głównie z faktu, że przenośniki są ograniczone szybkością dyfuzji transbłonowej. Z drugiej strony, po uwzględnieniu masy molowej przewaga kanałów wyraźnie maleje. Niskocząsteczkowe anionofory są również dużo łatwiejsze do zaprojektowania oraz syntezy.
Budowa syntetycznych anionoforów Cząsteczki transporterów anionów muszą posiadać specyficzną budowę. Wewnętrzna część takiej cząsteczki powinna być hydrofilowa, zawierać atomy pierwiastków o wysokiej elektroujemności (np. tlenu, azotu lub siarki). Obecna we wnętrzu cząsteczki hydrofilowa wnęka jest zdolna do tworzenia kompleksu supramolekularnego z badanym anionem. Cykliczność, struktura helikalna transportera, rozmiar wnęki, liczba donorów wiązań wodorowych oraz ich preorganizacja mają zasadniczy wpływ na rodzaj anionów, jakie mogą być skompleksowane, czyli zasadniczo na selektywność procesu.
Część zewnętrzną cząsteczki anionoforu stanowią najczęściej grupy niepolarne, dlatego jest ona hydrofobowa.