Święcenia kapłańskie przyjął w 1950 z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego i podjął pracę w Poznaniu, gdzie organizował pomoc dla misji i koordynował wysyłanie paczek z żywnością i lekami do krajów misyjnych. W latach 1951–1952 był członkiem warszawskiej organizacji podziemnej Wolna Młodzież i pozostawał w kontakcie ze środowiskiem dawnej wileńskiej brygady AK. W 1956 był założycielem przy Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu Zrzeszenia Studentów Katolików i Studenckiego Komitetu Pomocy Więźniom Politycznym. Zainicjował akcję oddawania krwi dla Węgrów walczących z inwazją sowiecką. Za jego działalność polskie władze komunistyczne trzykrotnie skazały go na więzienie, łącznie na osiem i pół roku, z czego odbył prawie połowę, a w następstwie odnowienia się ran powstańczych amputowano mu nogę. W latach 1953–1955 był więziony w areszcie mokotowskim, w Rawiczu i Wronkach. W latach 1959–1960 w areszcie przy ul. Młyńskiej w Poznaniu. W latach 1967–1968 w więzieniach w Czarnem i Szczecinku. W latach 1956–1967 był stale inwigilowany przez służby komunistyczne, a później również pozostawał obiektem ich zainteresowania. W 1960 ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a 1973 doktoryzował się. Od 1974 poruszał się na wózku inwalidzkim.