Nastąpiła teraz seria akcji odwetowych - Frankowie mieszkający w Egipcie i Syrii zostali aresztowani, a miejscowym chrześcijanom odebrano ich majętności i przeznaczono je na wykup muzułmańskich jeńców. Jalbugha przystąpił także do budowy floty, która w listopadzie 1366 roku miała liczyć 100 okrętów obsadzonych przez ok. 15 tys. marynarzy i być gotowa do użycia przeciwko Cyprowi.
Pod koniec lutego 1366 w pobliżu Kairu wybuchły gwałtowne walki pomiędzy zwolennikami Jalbughi i Tajbughi. Była to ostateczna rozgrywka o władzę w ramach nowego reżimu i to Jalbugha wyszedł z niej zwycięsko, zamykając Tajbughę i jego zwolenników w aleksandryjskich więzieniach. Odtąd jego pozycja faktycznie samodzielnego władcy sułtanatu mameluków wydawała się niezagrożona. W rzeczywistości jednak jeszcze w tym samym roku został on zaatakowany przez własnych mameluków, z których wielu było niezadowolonych z jego surowego traktowania młodych rekrutów, zaś inni nie odczuwali w stosunku do niego żadnej szczególnej lojalności, ponieważ chociaż formalnie należeli do gwardii Jalbughi, rozpoczynali swoją karierę jako mamelucy wcześniejszych kalawunidzkich sułtanów.