na dawnych mamelukach Hasana oraz ciągle zakupując nowych Jalbugha zbudował jedną z największych gwardii kiedykolwiek będących w posiadaniu emira, która tuż przed jego upadkiem miała liczyć ok. 3 tys. mameluków. Było to możliwe m.in. dlatego, że z pomocą wezyra i nazir al-chass (odpowiedzialnego za finanse domu królewskiego) Fachr ad-Dina Madżida Jalbugha zatarł całkowicie rozróżnienie pomiędzy finansami sułtanatu i domu królewskiego a jego własnymi. W rezultacie według Ibn Dukmaka w każdym miesiącu Madżid przekazywał do dyspozycji Jalbughi 60 tys. złotych dinarów.
Pod koniec maja 1363 rządzący emirowie zdetronizowali Al-Mansura Muhammada pod pretekstem złego prowadzenia się i na jego miejsce wprowadzili na tron innego wnuka An-Nasira Muhammada (1293 - 1294, 1299 - 1309, 1310 - 1341), Al-Aszrafa Szabana (1363 - 1377). Szaban miał zaledwie dziesięć lat i jako taki wydawał się być łatwiejszy do sprawowania nad nim kontroli. Spokojne sprawowanie regencji zostało zakłócone w październiku 1365, gdy wyprawa krzyżowa pod wodzą króla Cypru Piotra I (1358 - 1369) zaatakowała Aleksandrię. Po zdobyciu miasta w wyniku ataku od strony morza krzyżowcy łupili je przez kilka dni, po czym wycofali się w obliczu nadchodzącej od strony Kairu armii Jalbughi i sułtana, uwożąc łup ze sobą.