Został szefem batalionu fizylierów nr 14 i do połowy sierpnia 1790 r. awansował do rangi pułkownika. W tym stopniu brał udział w kampanii w Polsce przeciw insurekcji kościuszkowskiej, był 6 stycznia 1795 r. generałem dywizji i szefem pułku piechoty „von Pfuhl”
W jego karierze politycznej istotnym było powołanie go w 1796 r. na członka granicznej komisji regulacyjnej między Prusami a Rosją. 20 maja 1801 awansowano go do stopnia generała porucznika (patent z 23 maja 1801). Podczas parady 25 czerwca 1802 r. otrzymał w Warszawie order Pour le Mérite i nagrodę pieniężną 2000 talarów. Potem 3 sierpnia 1803 r. brał udział w przeglądzie wojsk saskich w Dreźnie, a następnie podczas jesiennych manewrów w Poczdamie. Po mobilizacji von Thile 27 listopada 1805 r. wyszedł wraz z rezerwowym korpusem z Głogowa na Śląsk. Po demobilizacji wrócił do Warszawy. 4 sierpnia 1806 r., tuż przed przystąpieniem Prus do wojny w ramach czwartej koalicji antyfrancuskiej otrzymał 2000 talarów na pokrycie wydatków podczas pracy w komisji granicznej. 11 września 1806 r. został tymczasowym gubernatorem twierdzy we Wrocławiu z rozkazem utrzymania fortecy za wszelką cenę, ale już 5 stycznia 1807 roku, po czterotygodniowym oblężeniu poddał miasto Francuzom.