Zachęcony przez ojca, w 1926 wybrał się z nim na mecz Czarnych Lwów, po czym podjął treningi w tym klubie. Od razu wykazał talent do gry, a po kilku tygodniach trafił do składu II drużyny Czarnych. W 1929 zadebiutował w I zespole klubu. Początkowo w zespole występował na pozycji lewego łącznika, a potem został przekwalifikowany na środkowego obrońcę. W sezonie 1933 wraz z Czarnymi został zdegradowany z I ligi. Zawodnikiem drużyny był do 1936. Wobec spadku do A klasy usiłował przejść do innego zespołu, występującego na najwyższym poziomie ligowym. Od 1936 do 1939 grał w Pogoni Lwów. W jej barwach występował zarówno w meczach ligowych, jak i w spotkaniach z zespołami zagranicznymi. Grał także w reprezentacji Lwowa. Rozegrał blisko 100 ligowych spotkań (cztery sezony dla Czarnych i cztery dla Pogoni). Jako piłkarz pierwotnie występował na pozycji napastnika, a potem jako lewy obrońca.
Jako hokeista grał w barwach Czarnych Lwów i był dwukrotnym medalistą mistrzostw Polski. W 1934 zdobył srebrny medal, a w 1935 złoty. W reprezentacji Polski rozegrał 15 spotkań. Uczestniczył w turnieju mistrzostw świata edycji 1935 w szwajcarskim Davos.