W lutym 1946 został pilotem doświadczalnym Instytutu Lotniczo-Badawczego, w 1956 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, od lipca 1966 do 1975 był starszym pilotem doświadczalnym Specjalnego Biura Konstrukcyjnego (OKB) Iljuszyna. Przetestował m.in. pasażerski Ił-62M. Poza tym przeprowadzał próby samolotów Ił-18, Ił-38, Ił-62 i Ił-76. W 1975 ustanowił cztery światowe rekordy zdolności przewozowych Ił-76. W grudniu 1975 został zwolniony do rezerwy w stopniu generała majora. Opanował ok. 140 typów samolotów i szybowców. Od czerwca 1976 pracował w OKB Jakowlewa jako zastępca szefa i później szef kompleksu lotniczo-doświadczalnego, a od sierpnia 1985 kierowniczy inżynier testów lotniczych. W czerwcu 1988 odszedł na emeryturę. Od 1960 posiadał tytuł zasłużonego pilota doświadczalnego ZSRR, a od 1975 zasłużonego mistrza sportu ZSRR. Mieszkał w mieście Żukowskij, a pod koniec życia w Moskwie. Został pochowany w Żukowskim.