Ideologia zerowej redundancji lub ideologia antyredundancji – pogląd językowy zakładający, że stosowanie pleonazmów i innych form nadmiarowości językowej jest niewłaściwe. Zwolennicy tego poglądu wychodzą z założenia, że konstrukcji o cechach redundantnych powinno się unikać.
Z wiedzy lingwistycznej wynika, że obecność elementów redundantnych jest typową i naturalną cechą struktury języka. Redundancja jest właściwa dla ogółu języków świata, przy czym bywa spotykana na różnych płaszczyznach (w tym np. w morfologii), a rozmaite języki wykazują tę cechę w różnym stopniu, w zależności od profilu gramatycznego. Często jest nieuświadamiana przez użytkowników języka. W niektórych przypadkach efekt redundancji językowej jest nieunikniony, np. w konstrukcjach gramatycznych takich jak „ta piękna wioska” (chorw. to lijepo selo), gdzie poszczególne składniki wyrażenia niosą powtórzoną informację o rodzaju, liczbie i przypadku gramatycznym. Podobnie w angielskim zdaniu „there are two books” (liczba mnoga jest wyrażana trzy razy – poprzez formę are, liczebnik two i sufiks -s). Charakter pleonazmów mają niektóre częste kolokacje lub utarte wyrażenia (ang. free gift – „bezpłatny upominek”, plans for the future – „plany na przyszłość”). Zjawisko redundancji ułatwia dekodowanie przekazu i porozumiewanie się (np.