kiedy dana osoba szybko mówi, ma wadę wymowy, posługuje się innym dialektem czy też rozmówca ma problemy ze słuchem).
Redundancja może występować w roli środka retorycznego, służącego celom emfazy lub ekspresji artystycznej. Czasem wyraża pewne znaczenia pragmatyczne. Nadmiarowość opcjonalna, łatwa do wyeliminowania, jest jednak typowym przedmiotem krytyki normatywnej, która sprzeciwia się rozwlekłości stylu, stosowaniu pleonazmów i powtórzeń, a posługiwanie się nią bywa uważane za oznakę braku wykształcenia. W odróżnieniu od redundancji obligatoryjnej, przejawiającej się wyłącznie na płaszczyźnie gramatyki, redundancja opcjonalna może przybierać również charakter leksykalny (przede wszystkim powtórzenia), dyskursywny bądź sytuacyjny (przekazywanie informacji wynikających z kontekstu). Redundancja w gramatyce nie daje się wyeliminować, gdyż prowadziłoby to do niegramatyczności wyrażeń; nie spotyka się zatem z krytyką.
Zobacz też ideologia monoglosji ideologia symetryczności sofizmat etymologiczny
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ideologie językowe Kategoria:Postawy wobec języka