Jej krewna Helena Kozicka tak ją scharakteryzowała: moja ciotka była najdziwniejszym i najzabawniejszym stworzeniem, jakie znałam. Dziecinna, narwana, niedouczona, próżna, dobra, serdeczna, szlachetna, fantastka, niepohamowana – dziwoląg. Kochała męża, choć mu życie psuła – była bez zarzutu jako kobieta, choć dużo mówiła o swoich pokusach. Dobra gospodyni, choć na blichtr wszystko obliczała, czytała poważne dzieła i dużo o nich mówiła, choć ich nie rozumiała, przyjaciół swych i przyjaciółki srodze ośmieszała. Ziemiałkowscy byli fatalnie dobraną parą, ale kochali się szczerze. Z winy ciotki byli mimo znaczenia męża, przedmiotem żartów całego towarzystwa wiedeńskiego, czemu winna była ona ze swym brakiem taktu i niemożliwością zapanowania nad swym językiemHelena Kozicka, z Gostkowskich, Wspomnienia z lat 1867-1914,oprac. Kamila Cybulska, Kielce 2015, s. 113.
Po śmierci męża mieszkała nadal w Wiedniu. W 1901 wydała poświęcony mu szkic biograficznyW rocznicę skonu. Pamięci Floriana poświęca Helena Oksza, Wiedeń 1901, zaś w 1904 zredagowała i opublikowała pamiętniki męża z lat 1848–1863Pamiętniki Floryana Ziemiałkowskiego, część I – IV, Kraków 1904.