W latach 1945–1946 był kapelanem oddziałów polskich w Clermont-Ferrand, naczelnym kapelanem Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych i wykładowcą w Szkole Podchorążych Kawalerii Pancernej WP we Włoszech. Od 1946 do 1947 przebywał w Rzymie, gdzie pracował w Rocie Rzymskiej oraz piastował funkcje wicedyrektora Instytutu Polskiego i Polskiego Seminarium Duchownego. W 1946 został harcmistrzem Harcerstwa Polskiego na Wschodzie.
Od września 1947 do 1952 był rektorem kościoła akademickiego św. Anny w Warszawie. Od 1 sierpnia 1952 był osobistym kapelanem ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego. Od 1948 wykładał prawo kanoniczne w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Kierował kilkoma referatami warszawskiej Kurii Metropolitalnej. Był oficjałem Sądu Arcybiskupiego, Zasiadał w Komisji Episkopatu Polski ds. Trzeźwości i Zarządzie Głównym Stołecznego Komitetu Antyalkoholowego. Wyróżniony godnościami kanonika Kapituły Warszawskiej (1952), prałata papieskiego (1959) i protonotariusza apostolskiego (1972).
Dzięki jego staraniom 27 sierpnia 1972 doszło do koronacji koronami papieskimi obrazu Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus w jego rodzinnym kościele parafialnym – Matki Bożej Różańcowej w Smardzowicach.