25 września 1927 w katedrze św. Jana w Warszawie przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa polowego WP Stanisława Galla. W 1929 założył pismo Prąd, którego publicystą był do 1939. Od 1932 był prezesem Związku Księży Abstynentów, od 1936 przewodniczącym Katolickiego Związku Abstynentów Okręgu Warszawskiego. Od 1931 pełnił funkcję dyrektora Niższego Seminarium Duchownego, od 1934 wykładał też w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Był asystentem kościelnym Katolickiego Stowarzyszenia Mężów Archidiecezji Warszawskiej. Przewodniczył Komitetowi Wykonawczemu I Międzynarodowego Katolickiego Kongresu Przeciwalkoholowego, który odbył się w Warszawie w 1937. Sprawował mandat posła V kadencji z okręgu nr 1 (Warszawa). Pracował w komisjach: prawniczej, oświatowej i wojskowej.
Od 1938 w stopniu kapitana był kapelanem naczelnym Legii Akademickiej. W sierpniu 1939 był kapelanem 1 pułku lotniczego. Po zakończeniu wojny obronnej Polski został internowany wraz z całym pułkiem w Rumunii. Od marca 1940 był kapelanem zmotoryzowanych oddziałów kawaleryjskich 1 Dywizji Grenadierów. Po klęsce Francji przebywał w oflagu XVIIA Edelbach, gdzie prowadził tajne nauczanie.