A dzieci sieroce? Dla tych kraj powinien stworzyć rodzinę sztuczną, dać im własne domowe ognisko, własne gniazdo rodzinne, wolne od moralnej zarazy. Fundatorką gniazda w Stanisławczyku była księżna Karolina Lubomirska.
16 sierpnia 1911, po przeprowadzce Jeżewskiego do Warszawy i po wstępnych działaniach przygotowawczych, zarejestrowano Towarzystwo Gniazd Sierocych na terenie Królestwa Kongresowego. Prezesem został przemysłowiec i właściciel ziemski, Stanisław Glezmer, a Jeżewski sprawował funkcję dyrektora. W grudniu 1911 Towarzystwo wystosowało odezwę do społeczeństwa o wsparcie reprezentowanych idei i otrzymało je m.in. od Marii Konopnickiej, Władysława Reymonta, Henryka Sienkiewicza i Elizy Orzeszkowej. Do 1914 powstało w Kongresówce siedem gniazd: w Tursku koło Staszowa, Koziarówce (niedaleko Turska), Marianówce (powiat sochaczewski), Puczycach (powiat siedlecki), Leosinie koło Sokołowa Podlaskiego, Radzyniu Podlaskim, a także gniazdo ewangelicko-augsburskie w Baniosze.