Jerzy Kazimierczuk (ur. 30 października 1909 we Włodawie, zm. 9 lutego 1992 w Warszawie) – oficer Wojska Polskiego, działacz społeczny, instruktor Związku Harcerstwa Polskiego w stopniu harcmistrza, inżynier geodeta.
Życiorys Urodził się 30 października 1909 roku we Włodawie, w wielodzietnej rodzinie. Ukończył szkołę powszechną we Włodawie oraz gimnazjum w Chełmie Lubelskim. Od 1922 roku w ZHP w 1 Chełmskiej Drużynie Harcerzy im. ks. Józefa Poniatowskiego. Z drużyną uczestniczył w I Narodowym Zlocie Harcerzy w 1924 roku. Po przeniesieniu się na studia do Warszawy, w latach 1929–39 był drużynowym 53 Żeglarskiej Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Maurycego Beniowskiego w Warszawskiej Chorągwi Harcerzy.
Ukończył studia na Wydziale Geodezji Politechniki Warszawskiej z tytułem inżynier magister oraz Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim w stopniu porucznika.
Był uczestnikiem wojny obronnej w 1939 roku, walczył pod Brześciem, Kobryniem i Kockiem w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga. Jeniec oflagów Arnswald i Grossborn.
Po wojnie pozostał na ziemiach odzyskanych, w latach 1945–48 budował fundamenty polskiej administracji na Ziemiach Zachodnich.