Obecnie wykonawcy stosują również zmienioną formę instrumentu: dawne długie deski zastępuje się krótszymi i lżejszymi, używa się pianki i innych materiałów do owinięcia elementów, a pałki do wybijania rytmu standardowo nie przekraczają 37,5 cm oraz są lżejsze niż te oryginalne. Również wysokość ułożenia desek się zmieniła: obecnie układane są na wysokości bioder, podczas gdy dawniej były na wysokości kolan.
Tradycyjną formę instrumentu można spotkać podczas specjalnych okazji, takich jak festiwale czy oficjalne uroczystości kulturalne w Kraju Basków.
Technika gry Na txalaparta grają dwie osoby. Muzycy uderzają trzymanymi pionowo pałkami na zmianę lub równocześnie, w ustalonym rytmie o ułożone poziomo deski. Wykonawców nazywa się w języku baskijskim txalapartariak lub jotzaileak, a po hiszpańsku txalapartaris.
W tradycyjnej grze na txalaparta wyróżnia się dwa charakterystyczne rodzaje uderzeń: ttakuna i herrena. Pierwszy reprezentuje równowagę (dwa uderzenia jednego z graczy), podczas gdy drugi określa osobę, która próbuje innych kombinacji, które ją łamią lub przekręcają („herrena” oznacza utykanie). Cały występ jest w pewien sposób ukierunkowany na łamanie i przywracanie równowagi w melodii.