Ważną zasadą jest nieingerowanie w przestrzeń gry drugiej osoby: zasada ta może być złamana w postaci obopólnej zgody na pokaz specjalnej sztuczki w trakcie występu.
Sukces występu zależy w dużej mierze od dobrej współpracy muzyków, ustalenia przez nich wcześniej charakteru wykonania, „sztuczek”, biegłości w improwizacji i wzajemnej komunikacji.
Tradycja i zasięg wykonywania Txalaparta służyła jako narzędzie komunikacji o podobnej funkcji co dzwony kościelne. Informacje zakodowane w dźwięku używane były w czasie pogrzebu (hileta; także w trakcie pogrzebów członków ETA), uroczystości (jai) lub przy produkcji wapna gaszonego (kare) oraz przede wszystkim podczas produkcji cydru (sagardo). Po zrobieniu cydru uderzano w deskę, którą wyciskano wcześniej jabłka, aby przywołać sąsiadów. Rozpoczynała się uroczystość, podczas której grano na txalaparta i pito cydr.
Zasięg występowania gry na tym instrumencie to przede wszystkim rejon San Sebastian i rzeki Urumea, czyli wiejskie okolice miast: Lasarte, Usurbil, Hernani, Ereñotzu, Urnieta, Altza-Intxaurrondo, Astigarraga, Ergobia i Andoain.
Przypisy
Kategoria:Idiofony Kategoria:Baskonia Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019