Pomimo zakończenia wojny nie został zdemobilizowany i do końca listopada 1921 roku stacjonował w rejonie Baranowicz i Łunińca na Kresach Wschodnich. 1 stycznia 1922 roku powrócił do Łodzi i ponownie został zatrudniony w łódzkim magistracie, pełniąc od 1922 najpierw funkcję p.o. kierownika, a od 1923 roku kierownika Oddziału Pomiarów. W 1924 roku otrzymał dyplom mierniczego przysięgłego.
Po wybuchu II wojny światowej Wacław Bobrowski administrował dokumentacją geodezyjną w oddziale. Od 14 stycznia do 21 lutego 1940 roku przebywał wraz z rodziną w obozie przesiedleńczym, z którego został zwolniony i przywrócony do pracy w urzędzie, gdyż jego doświadczenie zawodowe, jako szefa Oddziału Pomiarów, było dla Niemców zbyt cenne, aby zdecydować się na jego deportację do Generalnego Gubernatorstwa. Po zakończeniu wojny Bobrowski był kierownikiem: Oddziału Pomiarów, administracji mierniczej, działu geodezji i oddziału katastralnego, Wydziału Geodezji (od 1953), działu geodezji w Zarządzie Dróg, Geodezji i Zieleni (od 1957).
Był żonaty z Teresą z d. Sobczak i miał dwoje dzieci – Jerzego (ur. 1923) oraz Barbarę (ur. 1927).