Przy kopalni powstał także nowy zakład przeróbki mechanicznej, ukończony w 1928 roku, w tym piec przewałowy, a także wydział flotacji. Nową kopalnię włączono do spółki zależnej Giesche SA. Wydobycie rozpoczęto w 1926 (według innego źródła w 1928 roku).
Główny szyb wydobywczy nazwano Georg von Giesche (zob. Georg von Giesche; po 1945 roku przemianowany na Chrobry), pozostałe szyby to Förster (późniejszy szyb Postęp przy ul. Brzezińskiej), Immergrün, Grenz oraz Wolfgang.
Wyrobiska schodziły na głębokość około 90 i 100 metrów. Wyrobiska na granicy były do 1929 roku zakratowane i plombowane, co później zastąpiono 15 murowanymi tamami. Do 1932 roku wyrobiska łączące kopalnię z sąsiednim zakładem Szarlej Biały były kontrolowane przez dozorców granicznych. Pomimo zagrodzenia wyrobisk, były one wykorzystywane do przemytu, który był trudny do zwalczenia.
Wydobyta ruda była około 1934 roku wysyłana do huty cynku w Magdeburgu (huta rozpoczęła pracę w 1934 roku, była wzniesiona staraniami Georg von Giesches Erben, miasta Magdeburg i rządu Rzeszy), gdzie uzyskiwano metaliczny cynk metodą elektrolityczną.