Od II wojny światowej W czasie II wojny światowej i latach ją poprzedzających wybrano najlepsze złoża rud. W kwietniu 1945 roku Sowieci przekazali nieczynną kopalnię władzom polskim; częściowo zniszczona kopalnia wraz z zakładem wzbogacania została ponownie uruchomiona dzięki staraniom Zjednoczenia Przemysłu Cynkowego w 1946 roku. Zjazdy załogi odbywały się szybem Chrobry, natomiast urobek około 1946 roku wydobywano szybem Krakus, który należał do sąsiedniej kopalni Orzeł Biały w Brzezinach Śląskich. 1 października 1950 roku (według innego źródła w 1954 roku) Zakłady Górnicze Nowy Orzeł Biały zostały przemianowane na Zakłady Górnicze im. Juliana Marchlewskiego.
Od 1947 roku eksploatowano złoże w rejonie filaru ochronnego Bytomia z podsadzką suchą; wykorzystanie podsadzki zapoczątkowali Niemcy. Z czasem zastosowano podsadzanie wyrobisk betonem. W zakładach od 1953 roku (lub 1954) działała wówczas jedyna w Polsce wytwórnia ksantogenianów krystalicznych, które wykorzystywano w procesie flotacji jako odczynniki zbierające. Stosowano je także jako katalizator w procesie produkcji syntetycznego kauczuku.