Ruda ołowiu po procesie flotacji (prawdopodobnie z wykorzystaniem ksantogenianów produkcji własnej) oraz ruda cynku była transportowana w latach 50. XX wieku do połączonych Zakładów Cynkowych Szopienice (ruda ołowiu do wcześniejszych zakładów Walther Croneck, a ruda cynków do dawnej huty Uthemann). Pozostała ruda trafiała do zakładów w: Brzezinach Śląskich, Piekarach Śląskich (Zakłady Górniczo-Hutnicze im. Ludwika Waryńskiego), Bolesławiu (ZGH Bolesław), Trzebini (Zakłady Górnicze Chrzanów), Wełnowcu (dawna Hohenlohehütte), a także w niewielkiej ilości do huty cynku w Radzionkowie (dawna Lazyhütte). Markasyt trafiał do młynów papierniczych w Gdańsku, Gryfowie Śląskim i Włocławku.

W 1961 roku Zakłady Górnicze Marchlewski zostały włączone do Zakładów Górniczo-Hutniczych Orzeł Biały. W 1969 roku zmodernizowano zakład przeróbki mechanicznej przy kopalni, zastosowano wzbogacalniki typu „Disa”. W latach 70. XX na skutek stopniowego wyczerpania złóż zaczęła spadać wielkość wydobycia w kopalniach kombinatu Orzeł Biały;