Po wybuchu II wojny światowej Janina Krajewska została wysiedlona z Gdyni, a następnie z Łodzi, po czym w 1940 r. przeprowadziła się do Warszawy. Pracowała jako urzędniczka w prywatnym biurze. Po powstaniu warszawskim wyjechała na Podhale. Wiosną 1945 r. została dyrektorem Muzeum Etnograficznego w Łodzi i po uporządkowaniu ocalałych zbiorów, w listopadzie 1945 r. zorganizowała stałą wystawę, której tematem przewodnim była kultura ludowa. W tym czasie Muzeum zostało połączone z Miejskim Muzeum Prehistorycznym, tworząc Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne. Prowadziła badania w Opoczyńskim, Łowickim, Rzeszowskim, Kieleckim oraz na terenie wsi Czarnocin i Jasień (województwo łódzkie). Zbierała materiały dotyczące rolnictwa, stroju (m.in. na temat stroju rawskiego i gostyńskiego), kompletowała eksponaty (nie tylko dla placówki łódzkiej, ale też dla muzeów w Kielcach, Łańcucie, Rapperswilu). Z jej inicjatywy powstały dwa filmy krótkometrażowe: Garncarstwo w Medyni Głogowskiej i Zalesiu pow. łańcuckiego oraz Tkactwo w Czarnej pow. łańcuckiego.
W 1948 r. prowadziła zajęcia w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego z zakresu etnografii. W latach 1950–1951 wykładała muzeologię na Uniwersytecie Łódzkim.