Maria Misińska (ur. 26 marca 1908 r. w Rozdole, zm. 31 marca 1982 r. w Łodzi) – etnografka, kustoszka w Muzeum Archeologicznym i Etnograficznym w Łodzi, adiunkt w Pracowni Etnografii Polskiej Instytutu Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk (IHKM PAN).
Życie prywatne i edukacja Maria Janina Misińska urodziła się w Rozdole, miasteczku nad Dniestrem, gdzie ukończyła cztery klasy szkoły powszechnej. Jej ojciec Jerzy Jan Misiński był nauczycielem, a matka Alodia Franciszka z Jungowskich pochodziła ze sfer ziemiańskich. Po czterech latach edukacji młodej M. Misińskiej, rodzina przeniosła się w rodzinne strony matki, czyli w okolice Łodzi. W latach 1922–1929 uczęszczała do Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Stanisława Staszica w Zgierzu, tam zdała maturę. Po dwóch latach przerwy spowodowanej chorobą, w 1931 r. rozpoczęła naukę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego (UW). Tytuł magistra filozofii w zakresie antropologii, etnografii z etnologią i prehistorii otrzymała w 1936 r. pisząc, pod kierunkiem prof. dr Stanisława Poniatowskiego, pracę Geneza bębna i dzwonu (The origin of bell and drum) Wydana po angielsku pod nazwiskiem Dworakowska. W 1961 r. na podstawie dysertacji Spław drewna na rzekach polskich w drugiej połowie XIX w. i w wieku XX, której promotorką była prof.