Kazimiera Zawistowicz-Adamska, uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie etnografii na Uniwersytecie Łódzkim (UŁ).
W latach 1936–46 była w związku małżeńskim z etnografem Stanisławem Dworakowskim, badaczem zajmującym się północno-wschodnim Mazowszem, z którym rozwiodła się powracając do panieńskiego nazwiska. Mieli syna Jerzego Antoniego.
M. Misińska została pochowana w Łodzi na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej.
Działalność zawodowo-naukowa W 1935 r., w trakcie studiów, M. Misińska rozpoczęła pracę asystentki w Zakładzie Etnografii Instytutu Nauk Antropologicznych i Etnologicznych Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. 1 września 1939 r. została mianowana do objęcia stanowiska asystentki w Katedrze Etnologii i Etnografii Ogólnej UW, jednak na skutek wybuchu wojny do rozpoczęcia pracy nie doszło. Okres okupacji spędziła w Warszawie, a po wojnie w 1945 r. zamieszkała na stałe w Łodzi. Na początku pracowała jako nauczycielka geografii w XI Gimnazjum i Liceum (1945–1946) i w Państwowej Szkole Techniczno-Przemysłowej (1946–1950), natomiast potem jako bibliotekarka w Bibliotece im. Ludwika Waryńskiego (1950–1951), by w 1952 r. objąć stanowisko etnografki w Muzeum Archeologicznym i Etnograficznym (1952–1962).