Powstanie Sejmu Żydów Litwy Sejm Żydów Litwy powstał w 1623 roku, po odłączeniu się od struktur Sejmu Czterech Ziem (hebr. Waad Arba Aracot) (cztery ziemie, wg Majera Bałabana to Wielkopolska, Małopolska, Ruś i Litwa). Główną przyczyną podziału, według , były różnice kulturowe dzielące Żydów polskich i litewskich, między innymi różnice w języku jidysz, nauce rabinicznej oraz w podejściu do chasydyzmu – krytykowanego przez Żydów litewskich. Zjazd założycielski odbył się w Brześciu w 1623 roku. Podobnie jak Sejm Czterech Ziem, tak Sejm Żydów Litwy miał dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze, zajmował się rozdzielaniem i pobieraniem pogłównego żydowskiego, z którego zbieraniem nie radziła sobie administracja państwowa Rzeczypospolitej. Druga rola Sejmu miała charakter sądowniczy – pełnili ją rabini oraz rektorzy jesziw.