Organizacja Sejmu Żydów Litwy Sejm tworzyły początkowo trzy duże okręgowe gminy żydowskie (z podległymi im mniejszymi), czyli Brześć, Grodno i Pińsk. W 1652 roku dołączyła gmina z Wilna, natomiast w 1691 roku ze Słucka. Po uniezależnieniu się od większych okręgów, swoje delegacje wysyłały także kahały nowogrodzki, miński, żmudzki i tzw. Biała Synagoga. Zjazdy w całej historii Sejmu odbywały się 33 razy, najczęściej w Siedlcach, zwykle podczas regionalnych jarmarków. Kadencje delegatów postanowieniem króla Jana III Sobieskiego z 1681 roku trwały 3 lata, jednak nieraz się zdarzało, że podczas całej kadencji nie odbył się żaden lub tylko jeden zjazd (tak było np. w latach 1704–1720, kiedy to Sejm zebrał się tylko raz). Sejm zwoływał senior organizującej go gminy, wysyłając zaproszenie do dwóch grup delegatów. Pierwsza z nich – świecka – składała się z seniorów głównych gmin (którzy zajmowali się tworzeniem ustaw sejmowych oraz kontrolowali realizację podejmowanych na zjeździe uchwał), posłańców (zajmujących się w imieniu poszczególnych gmin, układaniem i rozdzielaniem podatków) oraz obrońców. Druga grupa delegatów – „duchowna” – składała się z rabinów mających kompetencje sądownicze.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Sejm Żydów Litwy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.