Szynszyloszczur samotny (Abrocoma budini) – gatunek ssaka z (rodziny szynszyloszczurowattych). Zamieszkuje tereny położone na dużej wysokości: 3000 m n.p.m.. Typowa lokalizacja: Otro Cerro, 3000 m n.p.m., prowincja Catamarca w Argentynie.

Systematyka W 1940 roku John Ellerman identyfikował A. budini jako podgatunek szynszyloszczura szarego (A. cinerea), ale w 2002 Janet K. Braun i Michael A. Mares wykazali, że zwierzęta te stanowią odrębny gatunek.

Nazewnictwo Epitet gatunkowy budinii jest eponimem mającym na celu upamiętnienie E. Budiniego, który w 1919 schwytał jedyne znane okazy. W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” zaproponowano dla gatunku nazwę szynszyloszczur samotny.

Budowa ciała Szynszyloszczur samotny jest gryzoniem o średniej wielkości. Wzór zębowy I C P M 20 = 1 0 1 3 1 0 1 3 Sierść w części grzbietowej jest brązowoszara, boki są nieco jaśniejsze. W części brzusznej sierść jest wybarwiona na kolor brunatnoszary. W środkowej części klatki piersiowej biała plama. Ogon szynszyloszczura samotnego jest dwukolorowy. W górnej części ciemny, a w dolnej blady, jasnoszary.