Przeforsował wówczas połączenie Zakaukazia z Rosją brzegiem Morza Kaspijskiego przez Rostów i Władykaukaz, zamiast przez góry, a na końcu odgałęzienia do Noworosyjska nad Morzem Czarnym zbudował port i największy w Europie zmechanizowany elewator zbożowy.
Jego zespół w latach 1890–1901 opracował siedem nowych typów parowozów, które zostały wprowadzone także na innych liniach kolejowych. W 1892 roku z inicjatywy Kierbedzia w zakładach Kołomna zbudowano dla Kolei Władykaukaskiej 6 lokomotyw parowych typu 2-3-0, które otrzymały serię P i numery 41-46. Ponadto lokomotywa nr 41 wraz z serią otrzymała także imię projektanta „S.I. Kerbeds”. Lokomotywy parowe serii 2-3-0 P posiadały dużą bazę i dwuosiowy przedni wózek, dzięki czemu wyróżniały się cichą jazdą przy dużych prędkościach oraz większą, choć niewystarczającą, siłą pociągową od dotychczas istniejącychПаровоз „С.И. Кербедз”, Центральный музей железнодорожного транспорта Российской Федерации.. Ponadto jako specjalista w zakresie transportu i magazynowania zbóż, napisał na ten temat kilka publikacji i zainicjował badania poszukiwawcze nowych złóż ropy naftowej na Kaukazie, a także zbudował rafinerię w Groznym. W 1893 r. wziął udział w konkursie na projekt mostu Troickiego przez Newę w Sankt Petersburgu.