Szczególnie temperatura jest czynnikiem ograniczającym wzrost roślin na większych wysokościach (powyżej 4500 m n.p.m.), natomiast niewystarczająca dostępność wody w sezonie wegetacyjnym hamuje wzrost roślin na mniejszych wysokościach (poniżej 2000 m n.p.m.), gdzie naturalna roślinność występuje głównie wokół zbiorników wodnych, takich jak strumienie czy jeziora.
W części dolin parku dominują zbiorowiska złożone ze świerków himalajskich (Picea smithiana), sosen himalajskich (Pinus wallichiana) i Juniperus macropoda oraz czyste drzewostany świerków himalajskich. Z tymi zbiorowiskami związane są również następujące gatunki: bylica nadmorska (Artemisia maritima), Astragalus gilgitensis, Fragaria nubicola, Geranium nepalensis, niecierpek Balfoura (Impatiens balfourii), Thymus linearis, koniczyna biała (Trifolium repens) oraz Rubus irritans. Na części stoków wschodnich i południowych dominującym krzewem jest rokitnik zwyczajny (Hippophae rhamnoides), często razem z Berberis lycium, natomiast na części stoków wschodnich na większych wysokościach występują zbiorowiska zdominowane przez Rosa webbiana i Ribes orientale.