Współczynnik dyspersji Wykorzystywana jest zależność wysokości otrzymanego piku jako sygnału detektora w wyniku przejścia segmentu próbki od stężenia składnika oznaczanego w dodawanej próbce. Wysokość otrzymanego piku odpowiada maksymalnemu stężeniu składnika oznaczanego w rozproszonym segmencie próbki docierającym do detektora. W praktycznej optymalizacji pomiarowych układów przepływowych stosowany jest parametr opisany przez Ružičkę i Hansena, określany jako współczynnik dyspersji . Jeśli próbka wstrzykiwana o początkowym stężeniu oznaczanego składnika ulegnie w układzie takiej dyspersji, gdzie najwyższym stężeniem w segmencie docierającym do detektora będzie to następuje zależność:
gdzie: – współczynnik dyspersji, – stężenie składnika oznaczanego w próbce wstrzykiwanej, – najwyższe stężenie składnika oznaczanego w segmencie docierającym do detektora.
Detekcja Zaletą wstrzykowej analizy przepływowej jest fakt, że możliwe jest wykorzystanie wielu różnych detektorów, w zależności od prowadzonych badań. Wyróżnia się m.in. detekcję: spektrofotometryczną w zakresie widzialnym, spektrofotometryczną w zakresie nadfioletu i podczerwieni, fluorymetryczną, potencjometryczną, polarograficzną i woltamperometryczną, metodami spektroskopii atomowej.
Przypisy
Kategoria:Chemia analityczna