W zbiegu ze swoimi braćmi jednak, córki początkowo dziedziczyły wyłącznie ruchomości stanowiące ich posag, a próba odgórnego określenia wysokości posagu miała miejsce poprzez uchwalenie Statutów Kazimierza Wielkiego. Do czasu zamążpójścia swoich sióstr, na braciach ciążył obowiązek alimentacyjny względem nich, „zgodnie z kondycją domu i podług możności majątku” (pro conditione domus et secundum facultates bonorum)W. Uruszczak, Historia państwa i prawa polskiego, t. I, Warszawa 2013, s. 308..
Ograniczanie kobiet w spadkobraniu, szczególnie nieruchomości, argumentowane było „kruchością płci”, co z kolei powodowało niemożność wykonywania obowiązków związanych z posiadaniem ziemi, takich jak chociażby samodzielne jej uprawianie bądź też uiszczanie renty feudalnejK. Sójka-Zielińska, Historia prawa, Warszawa 2001, s. 127.. Inną przyczyną funkcjonowania ograniczeń praw kobiet w dziedziczeniu nieruchomości była także chęć utrzymania majątku w rodzinie.