W 1569 r., na mocy Unii lubelskiej powstała Rzeczpospolita Obojga Narodów. Pomimo istnienia partykularnych odrębności prawnych poszczególnych terytoriów, jak również niemożności narzucania innym swojego prawa, to jednak współistnienie w obrębie jednej Rzeczypospolitej prowadziło do stopniowego zacierania się różnicW. Uruszczak, Historia państwa i prawa polskiego, t. I, Warszawa 2013, s. 214..
Instytucja czwarcizny Skutkiem zanikania odrębności było upowszechnienie się w XVII wieku czwarcizny, która była uprzednio szerzej znana w Wielkim Księstwie Litewskim oraz na Węgrzech. Istotą tej instytucji było to, że spadek po ojcu w 3/4 przypadał synom, podczas gdy pozostała 1/4 przypadała córkom (bez znaczenia ile ich było). Co istotne, córki mogły być pewne co do swojej części – podziału spadku dokonywał co do zasady najstarszy z braci, i nawet wtedy, gdy przed dokonaniem działu spadku cały majątek został utracony, to na wierzycielach ciążył obowiązek zwrotu siostrom ich części. Powyższe tyczy się wyłącznie dóbr ojczystych, gdyż spadek po matce przypadał wszystkim zstępnym w częściach równych.