2 ustawy przed Przewodniczącym ISA:
Ich atrybutem na sali posiedzeń była wiśniowa szarfa z orłem państwowym.
W ramach grupy urzędniczej wyznaczani byli pracownicy Ministerstw Skarbu, jako organu wydającego renty, oraz Opieki Społecznej, jako organu dbającego o interes społeczeństwa. Stosunek pomiędzy urzędami w wyznaczaniu ławników wynosił 4:8. Kandydaci musieli posiadać wykształcenie prawnicze i mieć zgodę odpowiedniego ministra. Pierwszymi wyznaczonymi w ramach tej grupy byli: Józef Lelito, Juliusz Węgliński, Jan Bauerertz, Bogdan Domosławski (wszyscy desygnowani przez Ministra Skarbu), Stanisław Piwocki, Ziemowit Grzegorzewski, Roman Wall, Tadeusz Nieczuja – Jurkiewicz, Edward Werner, Józef Wyganowski, Andrzej Longchamps de Bérier, Kazimierz Solecki (przez Ministra Opieki Społecznej).
Zaś w ramach grupy inwalidzkiej stopień procedur był większy. Stowarzyszenia inwalidów przedstawiały Ministrowi Opieki Społecznej potencjalnych ławników. Szef wspomnianego resortu określał z listy tych, którzy są godni piastowania urzędu. Żeby móc ich powołać w ramach „czynnika obywatelskiego”, wymagana była jeszcze zgoda Ministra Skarbu.