Stéphane Tarnier (ur. 29 kwietnia 1828 w Aiserey, zm. 22 listopada 1897) – francuski lekarz położnik.

Życiorys Urodził się 29 kwietnia 1828 w Aiserey jako syn wiejskiego lekarza. Rodzina wkrótce przeprowadziła się do Arc-sur-Tille. Po ukończeniu liceum w Dijon, Tarnier wyjechał do Paryża, gdzie w 1845 podjął studia medyczne. W następnym roku wrócił do rodzinnej miejscowości, pomagać ojcu w zwalczaniu epidemii cholery w regionie Dijon. Po powrocie do Paryża w 1850 ukończył studia medyczne i w 1856 podjął pracę w szpitalu położniczym dla ubogich Maternité Port-Royal w Paryżu, by zdobyć kwalifikacje jako położnik przed planowaną pracą jako lekarz ogólny. Podczas pobytu w nim zainteresował się prewencją gorączki połogowej, która w tym okresie powodowała zgon u jednej na sześć kobiet rodzących w szpitalu. W 1857 Tarnier zaprezentował przed Akademią Nauk swoją pracę na ten temat, w której dowodził, że śmiertelność jest 13 razy wyższa w szpitalu, niż wśród kobiet rodzących poza nim, i postawił tezę, iż powód stanowi choroba zakaźna. Konkluzja ta była wówczas uznana za mocno kontrowersyjną, ale jego dyrektor Paul Dubois, będąc pod wrażeniem Tarniera, mianował go kierownikiem kliniki, a w 1867 dodatkowo naczelnym chirurgiem.