Petersburgu, a w 1864 Carl Siegmund Franz Credé zbudował swoje urządzenie w Berlinie.
W 1889 Tarnier został następcą Pajota jako profesor położnictwa na paryskim uniwersytecie, stając się głównym autorytetem położniczym we Francji. Autor licznych prac badawczych, przeprowadził rewizję podręcznika położnictwa Caseaux, wraz z Sée przeprowadził rewizję atlasu Lenoira i opublikował własny Traité de l’art des accouchments. Dostrzegając wady powszechnie stosowanych kleszczy Levreta, w 1877 zaprezentował własny model kleszczy. Jego nowe kleszcze pozwalały operatorowi na ciągnięcie niezależnie od pozycji główki w kanale rodnym, używając przy tym mniejszej siły i oszczędzając główce i tkankom kobiety niepotrzebnych uszkodzeń. Kleszcze Terniera weszły do powszechnego użytku. Ponadto opracował metodę wywoływania porodu za pomocą balona domacicznego, co miało chronić przed ryzykiem interwencji chirurgicznej związanej z cesarskim cięciem.
W 1891 został przewodniczącym Akademii Medycznej w Paryżu, ale w 1897 przeszedł na emeryturę. W dniu odejścia doznał