Zamiar pośredni () – zamiar wyprowadzony ze średniowiecznej zasady prawa kanonicznego: „”, która zakładała przypisanie sprawcy wszystkich skutków, które były wynikiem popełnionego przez niego przestępstwa.

Z konstrukcji zamiaru pośredniego wynika odpowiedzialność sprawcy za niezamierzony bądź nieprzewidziany skutek, jeżeli między czynem a skutkiem zachodzi tzw. adekwatny związek przyczynowy (co oznacza, że z takiego czynu następuje lub może nastąpić skutek).

Źródło Za autora konstrukcji zamiaru pośredniego uznaje się Diego de Covarruviasa, hiszpańskiego duchownego. Konstrukcja ta została później rozwinięta w XVIII w. przez Daniela Nettelblandta.

Prawo kanoniczne Zamiar pośredni swoje korzenie odnajduje w średniowiecznej kanonistyce. Zgodnie z zasadą „” dochodzi do tego zamiaru, gdy sprawca działając nieprzyjaźnie w wobec określonego podmiotu, wywoła skutek niezamierzony, który jest połączony z działaniem sprawcy.

Zamiar pośredni stanowił „pewną fikcję umyślności”, na mocy której sprawcy działającemu z nieprzyjaznym zamiarem przypisywano skutki, które wynikają z jego działania lub mogą wyniknąć.