Inne postaci - polegał na przypisaniu odpowiedzialności za skutek czynu przez sam fakt przedsięwzięcia zabronionego czynu, gdyż zakładano, że sprawca wiedział jakie skutki mogą wyniknąć z jego działania. - dopuszczał przeprowadzenie przeciwdowodu, który obalałby wspomniane wyżej domniemanie.
Kodeksy austriackie (1768) – po raz pierwszy wprowadzała (1803) – Kodeks zakładał, że aby doszło do morderstwa musi wystąpić zamiar bezpośredni, a do zabójstwa wymagano zamiaru pośredniego (). § 140 i § 141 kodeksu stanowią, że do zabójstwa dochodzi wtedy, gdy czyn, który spowodował śmierć człowieka, nie miał zamiaru zabicia, ale został przedsięwzięty w innym złym zamiarze, to należy uznać, że z działania takiego następuje lub może nastąpić skutek śmiertelny.
Landrecht pruski Stanowi pierwszą kodyfikację karną, która zawiera podział na umyślność (§ 26) i nieumyślność (§ 28) w popełnieniu czynu zabronionego.
Prawo polskie W Polsce zasady austriackiego kodeksu karnego z 1852 roku obowiązywały do 1932 roku na terenach byłego zaboru austriackiego.
Polskie kodeksy karne z 1932 roku oraz z 1969 roku nie znają pojęcia zamiaru pośredniego. Jest on ujęty jako nieumyślne uśmiercenie (art. 230 k.k. 1932 r., art. 152 k.k.