1969 r.).
Wiek XIX Był to okres, w którym kanoniści uznali, że do określenia winy sprawcy trzeba porzucić zasadę „”, a skupić się na elemencie subiektywnym, jakim jest zaniedbanie przewidzenia lub przeszkodzenia powstania skutku. Zamiar pośredni znika, ustępując miejscu winie nieumyślnej.
Występowanie Josephina z 1787 r.; I, § 3. Powszechne Pruskie Prawo Krajowe z 1794 r.; Cz. II,t. II,tyt. XX § 2 Księgi Ustaw na zbrodnie i ciężkie policyjne przestępstwa z 1803 r. (Franciscana); § 1 Kodeks karny austriacki z 1852 r. Ustawy karnej dla Zachodniej Galicji z 1796 r.; § 7 Hiszpański kodeks karny z 1849
Przypisy
Bibliografia Wacław Uruszczak, Historia państwa i prawa polskiego, Tom 1 (966-1795), wyd. 2, t.1 (966-1795), Warszawa: Wolters Kluwer Polska SA, 2013, s. 352-353 Zdzisław Papierkowski, Wina kombinowana: Odpowiedzialność karna za niezamierzony skutek umyślnego działania przestępczego, oraz wszystkie zamieszczone w publikacji źródła „Prawo Kanoniczne : kwartalnik prawno-historyczny 8/3-4, 105-143”, 1963, s.