Kampania filipińska (1944–1945) (znana też jako druga kampania filipińska lub wyzwolenie Filipin) – kampania stoczona przez wojska amerykańskie i filipińskie mająca na celu pokonanie i wyparcie sił Cesarskiej Armii Japońskiej okupujących Filipiny podczas II wojny światowej. Armia japońska opanowała wszystkie wyspy archipelagu filipińskiego w pierwszej połowie 1942 roku. Wyzwolenie Filipin rozpoczęło się desantem morskim na najdalej na wschód wysuniętej wyspie Filipin, Leyte, 20 października 1944 roku. Następnie Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych i Filipin postępowały w kierunku wyzwolenia kolejnych wysp. Naczelne dowództwo w Tokio nakazało ostatnim japońskim siłom na Filipinach poddać się dopiero 15 sierpnia 1945 roku, po zrzuceniu bomb jądrowych na Japonię i radzieckiej inwazji na Mandżurię.
Planowanie Do połowy 1944 roku siły amerykańskie znajdowały się zaledwie 300 mil morskich (560 km) na południowy wschód od Mindanao, największej wyspy na południowych Filipinach i były w stanie bombardować tam japońskie pozycje za pomocą bombowców dalekiego zasięgu. Siły amerykańskie pod dowództwem adm.