Williama Halseya izolowały dużą japońską bazę na południowym Pacyfiku w Rabaul na Nowej Brytanii, zdobywając pierścień wysp wokół Rabaul, a następnie budując na nich bazy lotnicze, z których samoloty bombardowały i blokowały siły japońskie w rejonie.
Dzięki zwycięstwom na Marianach (zajęciu wysp Saipan, Guam i Tinian w czerwcu-lipcu 1944 roku) Siły amerykańskie zbliżyły się do samego terytorium Japonii. Z Marianów ciężkie bombowce dalekiego zasięgu B-29 Superfortress Amerykańskich Sił Powietrznych mogły bombardować japońskie wyspy macierzyste z dobrze zaopatrzonych baz lotniczych, z bezpośrednim dostępem do zapasów za pośrednictwem statków towarowych i zbiornikowców. Wcześniejsza kampania bombowa B-29 przeciwko Japonii funkcjonowała wzdłuż bardzo długiej i krętej linii zaopatrzeniowej przez Indie Brytyjskie i Birmę Brytyjską, która okazała się bardzo niebezpieczna i źle działająca. Wszystkie dostępne B-29 zostały przeniesione na Mariany jesienią 1944 roku.
Chociaż Japonia najwyraźniej przegrywała wojnę, rząd oraz siły lądowe i marynarka wojenna nie wykazywały oznak kapitulacji, upadku ani zorganizowanego odwrotu.