Przewidziano również sytuację, w której żaden z 11 senatorów pruskich nie złożył przysięgi przed stanami, w takim wypadku dokumentację sejmikową otrzymywać miały wielkie miasta. („W normalnej sytuacji biskup warmiński po otrzymaniu dokumentacji sejmikowej rozsyłał ją do kancelarii grodzkich i wielkich miast.”) Zgodnie z konstytucją sejmową przyjętą w 1683 r. uniwersały ogłaszał szlachcie na dwa lub trzy tygodnie przed rozpoczęciem obrad. Struktura sejmików miała charakter wertykalny, szlachta początkowo zjeżdżała się na sejmiki powiatowe (odbywały się dwa/trzy dni przed wojewódzkim), następnie wojewódzki (cztery lub pięć dni przed generalnym), by finalnie zebrać się na sejmiku generalnym (z reguły około miesiąca przed sejmem). Szlachta właściwa dla danego powiatu sejmikowała w jego głównym ośrodku – powiatu świeckiego w Swieciu, puckiego w Pucku. Odmiennie prezentowała się sytuacja Gdańska, Nowego i Tczewa, których reprezentanci nie zbierali się na sejmikach powiatowych, lecz dopiero na szczeblu wojewódzkim. Szlachta z powiatu świeckiego w połowie XVII w. uzyskała prawo udawania się po odbyciu swego sejmiku bezpośrednio generał, bez udziału w zjeździe wojewódzkim odbywającym się w Starogardzie.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Sejmik generalny Prus Królewskich · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.