Pruski ustrój sejmikowy nie został ukształtowany od razu w XVI w. chociaż w tym stuleciu stworzono jego zasadniczą strukturę organizacyjną. Za krańcową datę procesu formalizacji pruskiego ustroju sejmikowego można uznać rok 1647, rok wydania przez Władysława IV ordynacji określającej zasady funkcjonowania generału (swoisty regulamin). Jednak na podstawie badań prowadzonych przez prof. Stanisława Achremczyka należy przyjąć, że proces ten trwał do końca tego stulecia, gdy następowała coraz to dalej posunięta formalizacja.
Zasady funkcjonowania pruskiego sejmiku generalnego Zwołanie sejmiku Wysłanie przez kancelarię królewską listów intencjonalnych, skierowanych do senatorów i ważniejszych urzędników, uniwersałów do szlachty, oraz vocatoriów skierowanych do 3 „wielkich” i 28 mniejszych pruskich ośrodków miejskich. Dokonywało się to za pośrednictwem najstarszego rangą senatora – Prezydenta Prus Królewskich, którym był zazwyczaj biskup warmiński. W przypadku, gdy nie był on jeszcze zaprzysiężony przez stany pruskie zadanie to należało do biskupa chełmińskiego, a w dalszej kolejności wojewody chełmińskiego (najstarszego przysięgłego senatora świeckiego).