Tadeusz Szyma chwalił umiejętne posługiwanie się przez Kieślowskiego środkami wizualnymi takimi jak szklisto-przymglona optyka lunety, która wyraża pragnienia i uczucia bohaterów silniejsze aniżeli pociąg seksualny.

Film Kieślowskiego wzbudził natomiast protesty niektórych krytyków zniesmaczonych jego odważną tematyką. Tadeusz Wiącek z „Echa Dnia” oraz Anna Tatarkiewicz z „Polityki” odczytywali film jako opowieść o dewiancie seksualnym i obiekcie jego fantazji; zdaniem Tatarkiewicz inicjacja seksualna bohatera wypada żenująco dla widza, a portret wychowanka domu dziecka jest nieprawdziwy. Małgorzata Karbowiak z „Głosu Robotniczego” była przeciwna tego typu głosom, uznając psychologię filmu za „wspaniałą” i doceniając naturalność zachowań obojga bohaterów.