Inni recenzenci zwracali uwagę na postać chłopca. Zdaniem Anity Machnik z katolickiego „Ładu” oraz Oskara Sobańskiego z „Filmu” bohater filmu początkowo fetyszyzuje główną bohaterkę, a dopiero pod wpływem uczucia zaczyna dostrzegać w niej człowieka. Andrzej Krzywicki z „Gazety Pomorskiej” interpretował film jako przedstawienie złożoności stosunków międzyludzkich, których nie da się sprowadzić do biologizmu. Zdaniem Uszyńskiego owym sprzeciwem wobec traktowania uczuć w kategoriach funkcji biologicznych jest próba samobójcza chłopca. Andrzej Lipiński z „Ekranu” zwracał uwagę na ironię tytułu filmu: w świecie dzieła Kieślowskiego i Piesiewicza brakuje miejsca na wrażliwość, dobroć, uniesienie. Zdaniem Marka Sadowskiego z „Perspektyw” bohaterowie zamiast miłością kierują się jej brakiem, upokarzają się i gardzą sobą nawzajem. Prowadziło to do interpretacji, w których wskazywano na niemożność porozumienia między ludźmi, na samotność obojga bohaterów. Jerzy Niecikowski na łamach „Filmu” pisał, iż dzieło Kieślowskiego powinno się nazywać Krótkim filmem o samotności.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Krótki film o miłości · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.