Znaczenie w instytucji ochrony własności miały również działania średniowiecznej kanonistyki. Kanoniści odróżnili własność (władztwo prawne) od posiadania (władztwo faktyczne), jednocześnie przypisując procesowi petytoryjnemu ochronę własności, a procesowi posesoryjnemu ochronę posiadania.
Proces petytoryjny w historii Polski W najdawniejszym prawie polskim skargę o przywłaszczenie i nieprawne władanie nazywano actio de occupatione. W prawie staropolskim rozróżniano posiadanie prawne i bezprawne. We wcześniejszym średniowieczu, jeśli ziemia została odebrana posiadaczowi siłą, sąd zazwyczaj sprawdzał jedynie tytuł dzierżenia nowego posiadacza. Właśnie taki proces, tj. dotyczący prawnego tytułu posiadania, określono procesem petytoryjnym. W sytuacji, gdy naruszający gwałtem posiadanie miał lepszy tytuł do prawa poprzedniego posiadacza, utrzymywał się przy posiadaniu. Pod koniec XIII w. zaczęły pojawiać się pierwsze formy ochrony stanu posiadania, bez badania jego tytułu prawnego. Pod koniec średniowiecza w polskim prawie zaczęto odróżniać własność od posiadania. Rozróżnienie to pojawiło się przede wszystkim, aby chronić porządek prawny przed samowolnym dochodzeniem praw do rzeczy, w szczególności nieruchomości. W ten sposób z procesu petytoryjnego wykształcił się proces posesoryjny.