Zgodnie z nimi do nakładania nadzwyczajnych podatków wymagana była zgoda sejmików ziemskich. Poszczególne sejmiki próbowały jednak przerzucić ten ciężar na pozostałe. W związku z tym król postanowił zwołać sejm walny z udziałem przedstawicieli wszystkich ziem.
Udział króla w sejmikach ziemskich lewo|mały|Kompleks bernardyński w Kole – prawdopodobne miejsce obrad sejmiku 25 czerwca 1468 r. król wraz z małżonką wyruszył z Krakowa do Wiślicy, aby wziąć udział w sejmiku małopolskim i prosić zgromadzonych o uchwalenie podatku. Szlachta, choć wyraziła swoją przychylność wobec planów, postanowiła odłożyć ostateczną decyzję na zjazd walny w Piotrkowie, argumentując to niechęcią do podejmowania ważnych decyzji bez udziału szlachty wielkopolskiej. W związku z tym zdecydowali o wyborze dwóch przedstawicieli na sejm z każdego powiatu. Polscy historycy spierają się o znaczenie użytego przez Długosza wyrażenia ex omnibus districtibus – zdaniem Adolfa Pawińskiego oznacza ono dwóch posłów dla wszystkich powiatów łącznie, zaś Wacław Uruszczak argumentuje, iż chodzi o dwóch posłów z każdego powiatu z osobna.