Bitwa o Mindanao – bitwa stoczona w dniach 10 marca – 15 sierpnia 1945 r. przez siły Stanów Zjednoczonych i filipińskich partyzantów przeciwko wojskom japońskim na wyspie Mindanao. Była to część drugiej kampanii filipińskiej podczas II wojny światowej. Bitwę tę stoczono, aby dokończyć proces wyzwalania Filipin, odzyskując najbardziej wysunięte na południe części archipelagu.

Tło sytuacyjne Bitwa o Mindanao stanowiła największe wyzwanie dla sił alianckich w kampanii filipińskiej, z trzech powodów: trudnych warunków terenowych i pogodowych; umocnionej japońskiej obrony; a także siły i stanu sił nieprzyjaciela, które obejmowały większą część nierozbitych jeszcze japońskich wojsk na Filipinach.

Podobnie jak większość wysp filipińskich i innych podobnych miejsc na Pacyfiku, gdzie działała armia amerykańska, warunki geograficzne Mindanao, drugiej co do wielkości wyspy na Filipinach, nie były zachęcające dla żołnierzy, którzy mieli tam walczyć. Wyspa dysponowała długim i nieregularnym wybrzeżem, a topografię charakteryzowano jako nierówną i górzystą. Lasy deszczowe i liczne rzeki pełne krokodyli pokrywały większość terenu, resztę zajmowały jeziora, bagna i łąki.