Te obszary trawiaste, wraz z gęstymi gajami drzew abacá, źródłem włókna konopnego, tworzą najgorsze przeszkody, ograniczając widoczność i osłabiając morale żołnierzy.
Istnienie zaledwie kilku dróg na Mindanao dodatkowo komplikowało problemy komunikacyjne. Szumnie nazwana autostrada nr 1 przecinała południową część wyspy, od południowej części miasta Parang w Zatoce Illana na zachodzie do miasta Digos w Zatoce Davao na wschodzie, a następnie na północ do Davao. Druga, autostrada Sayre, główna droga północ-południe, zaczynała się w Kabacan, w połowie drogi między Zatoką Illana a Zatoką Davao, a następnie biegła na północ przez góry Bukidnon i Zatoki Macajalar (u wybrzeży prowincji Misamis Oriental) na północnym wybrzeżu.
Najsilniejsza z japońskich linii obrony koncentrowała się wokół obszaru Zatoki Davao, która została intensywnie zaminowana w celu przeciwdziałania desantowi morskiemu, oraz w mieście Davao, największym i najważniejszym mieście na wyspie. Baterie artyleryjskie i przeciwlotnicze w dużej ilości tworzyły pierścień obrony wybrzeża.